Molinezja – hodowla ryby z rodziny piękniczkowatych w akwarium

Molinezja to ryba akwariowa, która od lat gości w domowych zbiornikach na całym świecie. Ten gatunek z rodziny piękniczkowatych przyciąga akwarystów różnorodnością barw i stosunkowo prostą pielęgnacją. W tym blogu przedstawimy szczegóły dotyczące hodowli molinezji. Omówimy sobie różne odmiany, sposób rozróżniania płci, temperament i zachowania społeczne. W dalszych częściach podamy optymalne warunki w akwarium, parametry wody oraz pokarm odpowiedni dla tego gatunku. Przyjrzymy się bliżej rozmnażaniu, życiu społecznemu oraz kompatybilności z innymi rybami. Na końcu poznamy choroby, długość życia i dostępność w sprzedaży.

Najważniejsze informacje

• Molinezje należą do rodziny piękniczkowatych i pochodzą z Ameryki Środkowej.
• Najpopularniejsze gatunki to molinezja ostrousta (ostropyska), żaglopłetwa i szerokopłetwa.
• Dostępne odmiany to: molinezja czarna, czerwona, dalmatyńczyk, balonowa i żółta.
• Ostrousta dorasta do 6-10 cm, żaglopłetwa do 15-18 cm w warunkach naturalnych.
• Samice ważą o 40-50% więcej od samców.
• Samce posiadają gonopodium, czyli przekształconą płetwę odbytową.
• Optymalna temperatura wody wynosi 25-28°C, pH powinno mieć między 7,0-8,5.
• Minimalna długość akwarium to 60 cm, dla żaglopłetwy 80-100 cm.
• Pokarm dla molinezji powinien być pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, karmienie 2 razy dziennie.
• Molinezje są jajożyworodne, ciąża trwa 30-40 dni.
• Samica rodzi od kilkudziesięciu do ponad 100 żywych młodych.
• Molinezje można hodować razem z gupikami, ale z bojownikiem tylko w dużych, gęsto obsadzonych akwariach.
• Posocznica (puchlina wodna) to najgroźniejsza choroba przejawiająca się obrzękiem ciała.
• W sklepach zoologicznych młody osobnik molinezji ma cenę wynoszącą około 3-5 zł.

Pochodzenie i charakterystyka gatunku Poecilia

Molinezja jako ryba słodkowodna wywodzi się z terenów Ameryki Środkowej. Jej naturalnymi siedliskami są wody Meksyku, południowych stanów USA i karaibskich wybrzeży. Ryby te zasiedlają rzeki, potoki, jeziora, a nawet morskie wody przybrzeżne o różnym stopniu zasolenia (1). Przynależność do rodziny piękniczkowatych (Poeciliidae) łączy molinezje z innymi popularnymi mieszkańcami akwariów, takimi jak gupiki czy mieczyki. Wszystkie te gatunki dzielą podobną budowę ciała oraz mechanizm rozrodu. Rodzaj Poecilia skupia kilkanaście gatunków, z których trzy zdominowały hodowlę akwariową.

Molinezja ostropyska, znana też jako molinezja ostrousta (Poecilia sphenops), to najpopularniejszy przedstawiciel grupy. Gatunek ten występuje najczęściej w sprzedaży i dobrze znosi warunki domowych zbiorników. Poecilia latipinna, czyli molinezja szerokopłetwa, wyróżnia się bardziej rozbudowaną płetwą grzbietową. Największa Poecilia velifera (molinezja żaglopłetwa) imponuje spektakularną, żaglowatą płetwą przypominającą rozwinięty blat.

Adaptacja do wód słonawych umożliwiła molinezjom kolonizację różnorodnych ekosystemów. Niektóre populacje trwale zadomowiły się w ujściach rzek, gdzie słodka woda miesza się z morską. Ta elastyczność sprawia, że hodowla dopuszcza lekkie zasolenie wody w akwarium.

Gatunki molinezji – odmiany hodowlane i nazewnictwo

Wchodząc do sklepu zoologicznego, można odnieść wrażenie, że molinezje to dziesiątki różnych gatunków. Znane są liczne odmiany, ale w rzeczywistości większość dostępnych w handlu ryb to wielopokoleniowe hybrydy. Molinezje (z rodzaju Poecilia) krzyżują się ze sobą niezwykle łatwo, co hodowcy wykorzystują od dziesięcioleci. Dzięki temu ilość odmian barwnych i kształtów jest wprost ogromna i stale rośnie. Warto pamiętać, że nazwy takie jak "Black Molly" czy "Dalmatyńczyk" to nazwy handlowe (potoczne), opisujące wygląd ryby, a nie odrębny gatunek biologiczny.

Molinezja ostropyska (Poecilia sphenops)

To podstawowy i jeden z najmniejszych gatunków molinezji, który odegrał istotną rolę w tworzeniu odmian hodowlanych. Choć dzikie formy P. sphenops są skromniej ubarwione (często szarozielone), jest to trzon genetyczny dla takich wariantów jak Black Molly. Samce tego gatunku są mniejsze (dorastają do około 6 cm) i mają standardową, zaokrągloną płetwę grzbietową, w przeciwieństwie do form żaglopłetwych. Jest to ryba wyjątkowo wytrzymała i najlepiej adaptuje się do typowych warunków w akwarium słodkowodnym.

Molinezja czarna (Black Molly)

To absolutna klasyka i najpopularniejsza odmiana na świecie. Molinezja czarna, znana powszechnie jako Black Molly, nie występuje dziko w naturze w takiej formie – jest efektem celowej selekcji hodowlanej (2). Historycznie wywodzi się z krzyżówek molinezji ostroustej (Poecilia sphenops) z szerokopłetwą (Poecilia latipinna), co pozwoliło uzyskać aksamitną, głęboką czerń całego ciała (melanizm). Czasami u dorosłych osobników na płetwie ogonowej pojawia się pomarańczowa obwódka. Jest to cecha atawistyczna (powrót do cech przodków), choć hodowcy starają się ją eliminować, dążąc do idealnej czerni. Jeśli grzbiet tej ryby przybierze kształt półksiężyca, to wtedy nazywa się ją molinezją księżycową.

Molinezja "Dalmatyńczyk"

Pod tą wdzięczną, handlową nazwą kryje się ryba o białym lub srebrzystym ciele, gęsto obsypanym czarnymi, nieregularnymi plamkami. Wzór ten faktycznie przywodzi na myśl psy rasy dalmatyńczyk. W nomenklaturze akwarystycznej często spotyka się określenia molinezja marmurkowa (ang. Marble Molly). Co ciekawe, ubarwienie to jest genetycznie niestabilne. Z czasem czarne plamy mogą się zlewać lub zanikać. Taki pstrokaty wzór występuje zarówno na tułowiu, jak i na płetwach grzbietowej oraz ogonowej.

Molinezja balonowa (Balloon Molly)

Jest to najbardziej kontrowersyjna odmiana stworzona przez człowieka. Molinezja balonowa ma genetyczną wadę kręgosłupa (skoliozę), która powoduje nienaturalne skrócenie ciała i przypominające balon wydęcie brzucha. Choć dla wielu wygląda uroczo, ta deformacja ma swoją cenę. Ryby te mają ściśnięte narządy wewnętrzne, co prowadzi do częstych problemów trawiennych (dlatego wymagają uboższej w białko diety lekkostrawnej). Żyją krócej od swoich prostych kuzynów i gorzej radzą sobie z pływaniem, więc należy unikać w ich akwarium silnego prądu wody.

Molinezja weloniasta (Sailfin/Veilfin Molly)

Ten typ molinezji wyróżnia się nie kolorem, lecz dramatycznie przerośniętymi płetwami, które faktycznie przypominają welon. Płetwa grzbietowa i ogonowa są wydłużone i często postrzępione. Wariant ten jest szczególnie delikatny. Długie płetwy są podatne na uszkodzenia mechaniczne (o ostre elementy dekoracji) oraz atak chorobotwórczych bakterii i grzybów, zwłaszcza jeśli woda nie jest idealnie czysta. Hodowcy, wybierając tę formę, muszą być szczególnie pedantyczni w kwestii jakości wody i unikać w zbiorniku ryb, które mogą podgryzać weloniaste płetwy.

Molinezja żaglopłetwa (Poecilia velifera)

To jeden z najbardziej efektownych gatunków molinezji, którego samce słyną z ogromnej płetwy grzbietowej – stąd nazwa. U dorosłych samców może ona osiągać wysokość porównywalną z wysokością tułowia, przydając się w imponujących zalotach i demonstracjach dominacji. Wymaga większego zbiornika niż P. sphenops (molinezja ostropyska), ponieważ dorasta do większych rozmiarów (samce do 15 cm) i potrzebuje przestrzeni do prezentacji swojej płetwy. Ze względu na swoje dziedzictwo genetyczne ten gatunek najlepiej czuje się w wodzie twardej i lekko słonawej.

Molinezja czerwona, żółta i inne warianty barwne

Paleta barw molinezji wydaje się nie mieć końca. Bardzo popularne są odmiany złote i żółte (często nazywane Gold Dust), które dominują w ofertach sklepów. Nieco rzadsza jest molinezja czerwona (często wpadająca w głęboki pomarańcz), czy śnieżnobiała (często wywodząca się od gatunku Poecilia velifera). Na rynku dominują jednak hybrydy – ryby wielokolorowe, np. czarno-złote. Warto wiedzieć, że większość tych kolorowych odmian może występować w wariancie z dużą płetwą (typ latipinna/velifera) lub standardową (sphenops), a nazwa na metce w sklepie odnosi się wyłącznie do ich aktualnego koloru, a nie genetycznego rodowodu.

Różnice u molinezji między samcem a samicą

Identyfikacja płci u molinezji nie przysparza trudności nawet początkującym akwarystom. Dymorfizm płciowy przejawia się w kilku wyraźnych cechach anatomicznych i wizualnych (3). Najbardziej charakterystyczną różnicą jest gonopodium u samca. Ta trójkątna płetwa odbytowa została przekształcona w narząd kopulacyjny służący do zapłodnienia. Samica molinezji zachowuje standardową, szeroką i zaokrągloną płetwę odbytową bez specjalizacji.

Rozmiary ciała także zdecydowanie różnicują obie płcie. Samice osiągają większe wymiary, dorastając nawet do 12 cm długości u molinezji ostropyski, kiedy samiec osiąga do 7-8 cm. Różnica masy ciała sięga 40-50%, przez co samice prezentują się jako grubsze osobniki. Budowa sylwetki samicy jest bardziej zaokrąglona, szczególnie w okolicy brzucha.

Intensywność zabarwienia faworyzuje samce. Rybki męskie są obdarzone żywszymi, bardziej nasyconymi kolorami i wyraźniejszymi wzorami. Samice pozostają bledsze i mniej kontrastowe w ubarwieniu, niezależnie od odmiany kolorystycznej.

Molinezja w ciąży demonstruje dodatkowe oznaki łatwe do rozpoznania. Brzuch ciężarnej samicy powiększa się stopniowo w miarę rozwoju młodych. Tuż przy odbycie pojawia się charakterystyczna ciemna plama. Przed porodem samica staje się wyraźnie nabrzmiała, a jej zachowanie ulega zmianie. Ciężarna ryba często ukrywa się między roślinami, ociera o dekoracje i odgania inne osobniki. Te symptomy sugerują zbliżający się moment narodzin narybku.

Zachowanie i temperament molinezji

Molinezje to żywe, ruchliwe ryby o towarzyskim usposobieniu. Preferują życie w grupach i najlepiej czują się w jednym akwarium z kilkoma przedstawicielami własnego gatunku. Ich szczyt aktywności wypada w ciągu dnia, choć nawet przy włączonym oświetleniu nocnym potrafią się czymś zająć. Często pływają w górnych i środkowych warstwach wody, eksplorując dostępną przestrzeń do pływania. Molinezje są rybami, które potrzebują ruchu i regularnej aktywności fizycznej. Ograniczenie tej możliwości prowadzi do frustracji i zmian w zachowaniu. W warunkach niedostatecznej przestrzeni lub zbyt dużego zagęszczenia pojawia się agresja. Wtedy molinezja podgryza płetwy innych osobników, szczypie słabsze rybki i uporczywie je nęka. Problem nasila się, gdy liczba samic okazuje się niewystarczająca w stosunku do samców. Zalecana proporcja to jeden samiec na 2-3 samice, żeby zmniejszyć stres i ograniczyć napięcia terytorialne.

Samce rywalizują o uwagę samic i mogą wykazywać dominację wobec siebie. Walki rzadko kończą się poważnymi obrażeniami, ale chroniczny stres osłabia układ odpornościowy całej grupy. Prawidłowa proporcja płci ogranicza czynniki powodujące większość konfliktów wewnątrzgatunkowych. Nadmierne zatłoczenie zbiornika prowadzi do dwóch skrajnych reakcji. Część osobników staje się wtedy zbyt agresywna i terytorialna. Inne rybki wykazują apatię, tracą zainteresowanie otoczeniem i spędzają większość czasu w ukryciu między roślinami.

Optymalne warunki w akwarium

Dla molinezji temperatura wody to jeden z najistotniejszych czynników wpływających na zdrowie i kondycję. Optymalna wartość wynosi 25-28°C, przy czym dopuszczalna tolerancja oscyluje między 23-28°C. Rybki wykazują dużą wrażliwość na spadki poniżej tej normy oraz nagłe wahania termiczne. Gwałtowne obniżenie temperatury osłabia układ odpornościowy i otwiera drogę infekcjom bakteryjnym. Z tego powodu grzałki do akwarium wraz z termostatem są niezbędnym wyposażeniem zbiornika. Urządzenia te utrzymują stałe warunki niezależnie od zmian temperatury w pomieszczeniu.

Parametry wody obejmują również odczyn i twardość. Kwasowość pH powinna oscylować w przedziale 7,0-8,5, przy czym wartości optymalne mieszczą się między 7,5-8,5. Molinezje preferują środowisko lekko zasadowe i źle znoszą zakwaszenie wody. Najlepiej, jeśli twardość wynosi 11-30 dGH.

Tolerancja zasolenia wyróżnia molinezje spośród wielu innych mieszkańców słodkowodnych akwariów. Ryby te dobrze funkcjonują w wodzie słodkiej, ale również w lekko słonawej. Dodanie około 1 łyżki stołowej soli na 10 litrów może poprawić jakość wody i wesprzeć osmoregulację organizmów. W naturze niektóre populacje zasiedlają ujścia rzek i przybrzeżne wody morskie.

Stabilność parametrów wody ma większe znaczenie niż ich dokładne wartości. Nagłe skoki pH czy twardości stresują rybki bardziej niż stałe warunki leżące na granicy tolerancji. Regularne testy wody pozwalają monitorować sytuację i reagować przed wystąpieniem problemów zdrowotnych u obsady.

Jakie są wymagania do akwarium do hodowli ryb?

Minimalna długość zbiornika wynosi 60 cm dla małych grup molinezji, co odpowiada pojemności 60-100 litrów. Takie wymiary pozwalają na swobodne pływanie i ograniczają agresję terytorialną. Dla większych gatunków, szczególnie molinezji żaglopłetwy, zaleca się zbiorniki o długości 80-100 cm.

Roślinność pełni ważną funkcję w aranżacji. Akwarium powinno być dobrze zarośnięte roślinami, które zapewniają kryjówki i naturalne źródło pokarmu. Molinezje chętnie spożywają glony, oczyszczając tym samym akwarium z nadmiaru okrzemek i innych mikroorganizmów. Gęsta roślinność daje również schronienie słabszym osobnikom podczas konfliktów. Mimo potrzeby zarosłej przestrzeni, ryby potrzebują dużo otwartego miejsca do pływania. Nadmiar dekoracji ogranicza przestrzeń do życia. Naturalne kamienie oraz korzenie mogą urozmaicić wnętrze, ale tylko w rozsądnych ilościach. Balans między gęstymi partiami roślin a wolnymi strefami zapewnia optymalny komfort.

Wydajna filtracja z kilkoma wkładami gwarantuje dobre natlenienie wody. Molinezje preferują zbiorniki dobrze napowietrzone i dlatego często przebywają w pobliżu powierzchni, gdzie dostęp do tlenu jest największy. System filtracyjny powinien przerabiać wodę wielokrotnie w ciągu godziny.

Podmiana wody minimum raz w tygodniu to standard w hodowli. Molinezje charakteryzują się szybką przemianą materii, przez co generują sporo odpadów organicznych. Regularna wymiana 20-30% objętości wody usuwa nagromadzone związki azotowe i zapobiega pogorszeniu warunków w akwarium. Odmulanie dna podczas wymiany usuwa zalegające resztki pokarmowe i fekalia.

Pokarm dla molinezji

Molinezje potrzebują mieszanej diety łączącej składniki pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Taka różnorodność zapewnia wszystkie niezbędne witaminy, minerały i białko dla prawidłowego rozwoju. Pokarm roślinny powinien zajmować znaczącą część menu. Spirulina w postaci płatków dla rybek awariowych lub tabletek dostarcza cennych składników odżywczych. Mrożone warzywa, jak np. szpinak, to wartościowe uzupełnienie diety. Molinezje chętnie jedzą rosnące w akwarium glony. Rzęsa wodna oraz inne drobne rośliny wodne także wzbogacają jadłospis. Składniki zwierzęce zapewniają białko i aminokwasy. Ochotka, wodzień i dafnie to żywe lub mrożone pokarmy chętnie pobierane przez rybki. Zwierzątka w akwarium dobrze jest karmić larwami komarów. Narybek innych gatunków może być zjadany przez dorosłe osobniki, choć nie powinien to być główny element diety.

Karmienie powinno odbywać się 2 razy dziennie, w ilościach zjadanych przez ryby w ciągu kilku minut. Przekarmianie powoduje spadek energii, otłuszczenie narządów wewnętrznych i gnicie resztek pokarmowych na dnie. Niedobór pokarmu osłabia organizm i zwiększa agresję między osobnikami. Molinezje samodzielnie spożywają glony, oczyszczając akwarium, jednak nie zastąpi to regularnego dokarmiania.

Molinezja – rozmnażanie i przebieg porodu

Molinezje należą do ryb jajożyworodnych, co odróżnia je od gatunków składających ikrę. Proces rozmnażania przebiega w kilku etapach, od zapłodnienia przez ciążę aż po poród żywych młodych.

Jajożyworodność i zapłodnienie

Ikra rozwija się wewnątrz ciała samicy, a na świat przychodzą w pełni ukształtowane młode gotowe do samodzielnego życia. Zapłodnienie odbywa się za pośrednictwem gonopodium. Samiec zapładnia samicę za pomocą przekształconej płetwy odbytowej, wprowadzając nasienie bezpośrednio do otworu płciowego. Zachodzi to najczęściej przy temperaturze wody powyżej 26°C. Samice mają zdolność magazynowania mlecza, przez co jeden akt kopulacji może zaowocować kilkoma kolejnymi miotami bez ponownego kontaktu z samcem (4).

Ciąża u molinezji

Molinezja w ciąży nosi rozwijające się młode przez 30-40 dni. Ciąża u różnych osobników może trwać nieco krócej lub dłużej w zależności od warunków środowiskowych i stanu zdrowia samicy. Wyższa temperatura przyspiesza rozwój embrionów.

Przebieg porodu

Sam proces rodzenia może rozciągać się na kilka godzin. Samica molinezji rodzi młode pojedynczo lub w małych grupkach z przerwami. Jeden miot może liczyć od kilkudziesięciu do ponad 100 młodych, choć typowo jest to 30-60 osobników. Poród powinien przebiegać w oddzielnym zbiorniku lub kotniku o pojemności minimum 40 litrów. Molinezje wykazują tendencję do kanibalizmu i zjadają własny narybek zaraz po urodzeniu. Żeby temu zapobiec można spróbować odławiać młode siateczką i przenieść je do osobnego akwarium. Gęsta roślinność zwiększa szanse przeżycia dopiero co narodzonych rybek w zbiornik, ale nie gwarantuje bezpieczeństwa.

Opieka nad narybkiem

Narybek od pierwszych chwil samodzielnie pobiera pokarm. Młode rybki potrzebują rozdrobnionych pokarmów dostosowanych do wielkości pyszczka. Karmienie powinno odbywać się codziennie, najlepiej po kilka razy w małych porcjach. Młode rosną szybko przy odpowiednim żywieniu i warunkach.

Towarzystwo dla molinezji – z jakimi rybami można hodować?

Ryba molinezja jest dość towarzyska i sprawdzi się w zbiornikach wielogatunkowych. Odpowiedni dobór współmieszkańców zapewni warunki do dobrego życia całej obsady.

Zgodne gatunki w jednym akwarium

Molinezje mogą być trzymane z neonkami, rasborami i wieloma innymi małymi rybami o spokojnym usposobieniu. Kiryski, platki i mieczyki także potrafią współdzielić przestrzeń bez większych problemów. Te gatunki mają podobne wymagania co do parametrów wody i temperatury. Drobne gatunki spokojnie koegzystują z molinezjami, o ile zapewni się im wystarczająco dużą przestrzeń. Zatłoczenie prowadzi do napięć i agresji nawet między naturalnie pokojowymi mieszkańcami.

Czy molinezja może być z bojownikiem?

To zestawienie niesie ryzyko. Bojownik często dręczy molinezje, szczególnie odmiany weloniaste z długimi płetwami. Długie, rozwiane płetwy przypominają bojownikowi innego samca, co wyzwala w nim agresję. Zdania pasjonatów akwarystyki są podzielone. Część osób relacjonuje, że nie spotkali się z problemami, inni zgłaszają uporczywe gonienie i stres u molinezji. Sukces zależy od indywidualnego temperamentu bojownika oraz wielkości akwarium. Zbiornik musi być odpowiednio duży i gęsto obsadzony roślinami, które zapewnią bezpieczne miejsca ucieczki. W małych akwariach poniżej 100 litrów połączenie bojownika z molinezjami jest niewskazane.

Gatunki, których należy unikać

Szczególnie zagrożone są drobne rybki innych gatunków i ich narybek. Drapieżne skłonności kierują ku zjadaniu osobników mieszczących się w pyszczku. Dużo mniejsze zwierzątka nie mogą być umieszczane w jednym zbiorniku. Agresywne ryby takie jak niektóre pielęgnice czy duże błędnikowce atakują molinezje i uszkadzają ich płetwy. Niewłaściwymi towarzyszami są także gatunki wymagające innych parametrów wody. Duża różnica w pH czy twardości stresuje jedną ze stron, z czego wynikają dalsze problemy zdrowotne.

Występujące u molinezji choroby

Molinezja w warunkach akwariowych osiąga wiek od trzech do pięciu lat. Długość życia zależy od jakości wody, diety oraz genetyki danej odmiany. Okazy takie jak molinezja balonowa żyją krócej z uwagi na deformacje anatomiczne.

Posocznica – najgroźniejsza choroba ryb

Posocznica, znana jako puchlina wodna, jest najpoważniejszym zagrożeniem zdrowotnym dla molinezji (5). Wywołują ją bakterie (Aeromonas, Pseudomonas) lub wirusy (Iridovirus), które atakują ryby o obniżonej odporności.

Rozpoznawanie symptomów posocznicy

Objawy choroby bywają charakterystyczne. Zauważa się następujące symptomy:

• ciało ryby staje się wzdęte, natomiast brzuch znacznie powiększa się z powodu nagromadzonego wewnątrz płynu,
• odstające od ciała łuski,
• obustronny wytrzeszcz oczu,
• skóra blednie lub pojawiają się na niej czerwone plamki.

Chora molinezja jest apatyczna, nie przyjmuje pokarmu, pływa przy powierzchni lub ukrywa się. Oddychanie ryby jest przyspieszone. Gdy objawy są widoczne, schorzenie jest w zaawansowanym stadium.

Przyczyny osłabienia

Posocznica atakuje osobniki osłabione przez złą dietę, nagłe wahania parametrów wody lub znaczny spadek temperatury. Nadmiar amoniaku czy azotynów lub przerybienie zbiornika i długotrwały stres osłabiają organizm, sprzyjając rozwojowi schorzenia.

Podstawowe działania zapobiegawcze

Redukowanie ryzyka zachorowań wymaga przestrzegania następujących procedur:

• utrzymywanie optymalnych parametrów środowiska wodnego,
• regularne badania poziom amoniaku, azotynów i pH,
• częste podmiany wody, minimum raz na siedem dni, żeby usunąć nagromadzone substancje,
• zapewnienie wydajnej filtracji dla oczyszczania mechanicznego oraz biologicznego,
• napowietrzanie zbiornika,
• wzmacnianie odporności urozmaiconym pokarmem z witaminami.

Molinezja w sprzedaży akwarystycznej – cena

Molinezja pozostaje rybą powszechnie dostępną w sprzedaży, co wynika z jej łatwości hodowli oraz szybkiego tempa reprodukcji. Z tego względu rynek akwarystyczny oferuje przystępną cenę zakupu. Ryby te spotyka się w większości sklepów zoologicznych, a także u profesjonalnych hodowców oferujących często młode osobniki. Koszt pojedynczej ryby mieści się w ogólnym przedziale od 3 zł do 15 zł za sztukę, jednak ceny są silnie zależne od wielkości oraz rzadkości odmiany. Przykładowo, popularna molinezja czarna (Black Molly) może kosztować w sklepie internetowym około 10 zł, podobnie jak molinezja dalmatyńczyk. Z kolei za rzadziej spotykaną molinezję żaglopłetwą należy zapłacić od 10 do 15 zł. Odmiana balonowa, z uwagi na nietypową budowę ciała, również może osiągać wyższe progi cenowe. Nabywając ryby bezpośrednio od domowych hodowców, zwłaszcza młode okazy, często można uzyskać niższą cenę na poziomie około 3 zł – 5 zł.

Molinezja, ryba żyworodna rodem z Ameryki Środkowej, to idealny wybór na początek. Ten gatunek jest uznawany za wyjątkowo łatwy w utrzymaniu i nie sprawia problemów, co potwierdza jego zdolność do adaptacji, bo toleruje nawet niewielkie zasolenie wody. Długoletnia praca hodowlana udostępniła liczne, niezwykle efektowne warianty, takie jak aksamitna molinezja czarna oraz pstrokata przypominająca dalmatyńczyka. Gatunek ten ma żywy temperament, ale nie jest wymagający. Wystarczy utrzymywać stałą temperaturę 25-28°C oraz lekko zasadowy odczyn wody, by molinezja czuła się doskonale. Najważniejsze dla jej zdrowia jest urozmaicone żywienie z silnym udziałem składników roślinnych. Poważnym zagrożeniem pozostaje posocznica. Zapobieganie jej opiera się jednak wyłącznie na sumiennym nadzorze warunków w zbiorniku. Łatwość rozmnażania oraz duża dostępność na rynku sprawiają, że molinezja jest jednym z najchętniej nabywanych gatunków.

Źródła:

• (1). D.M. Mokhtar, R.K.A. Sayed, G. Zaccone, A. Alesci, M.M. Hussein, The potential role of the pseudobranch of molly fish (Poecilia sphenops) in immunity and cell regeneration, „Nature”, 13, 8665 2023, https://www.nature.com/articles/s41598-023-34044-8, dostęp: 18.12.2025 r.
• (2). K.S. Naik, Inter-species hybridization among molly (Poecilia Sp.) species, „International Journal of Fisheries and Aquatic Research”, 5 (3) 2020, s. 21.
• (3). S.J. Hankison, M.J. Childress, J.J. Schmitter-Soto, M.B. Ptacek, Morphological divergence within and between the Mexican sailfin mollies, Poecilia velifera and Poecilia petenensis, „Journal of Fish Biology”, 68 (5), s. 1611.
• (4). A.I. Furness, A. Hagmayer, B.J.A. Pollux, Size-dependent male mating tactics and their morphological correlates in Poecilia gillii, „Biological Journal of the Linnean Society”, 131 (4) 2020, s. 882.
• (5). N. Walczak, K. Puk, L. Guz, Bacterial Flora Associated with Diseased Freshwater Ornamental Fish, „Journal of veterinary research”, 61 (4) 2017, s. 448.